Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
Wenus z Urbino” Tycjana, skarb włoskiego renesansu, jest jednym z najbardziej znanych i najbardziej śmiałych aktów w historii malarstwa europejskiego, który po latach stał się źródłem inspiracji dla artystów późniejszych epok (np. „Olimpia” Eduarda Maneta).
Trudno o bardziej stereotypowe a zarazem wyjątkowo filmowe w charakterze koleje życia jak te Rafaela, jednego z najsłynniejszych artystów nie tylko renesansu, ale i sztuki europejskiej w ogóle. Urodzony w 1483 roku w Urbino za swojego stosunkowo krótkiego życia (zmarł w wieku 37 lat) zaznał splendoru, sławy oraz uznania, nie wspominając już o sukcesie finansowym, który przypadł mu w udziale. Był przy tym postacią rozchwytywaną nie tylko artystycznie, ale i towarzysko.
Jak miało to miejsce w przypadku wielu artystów, renesansowy malarz, rzeźbiarz i złotnik, Verrocchio, znany jest nie pod swoim prawdziwym nazwiskiem Andrea di Michele di Francesco Cione, lecz pod przydomkiem pochodzącym od nazwiska jego nauczyciela, złotnika Verrocchia. Artysta urodził się w 1435 roku w mieście, w którym rozkwitł włoski renesans – we Florencji. Choć uważa się go za jednego z najbardziej utalentowanych i wszechstronnych twórców florenckich drugiej połowy XV w., to jednak najbardziej znany jest jako rzeźbiarz, autor znakomitych posągów, np. „Dawida” czy „Chrystusa i św.
