Władysław Strzemiński był jednym z najoryginalniejszych artystów i teoretyków sztuki awangardowej pierwszej połowy dwudziestego wieku, nie tylko w Polsce, ale na świecie. Początek jego pracy twórczej wyznacza koniec Pierwszej Wojny Światowej, a więc okres ścierania się kilku wizji sztuki nowoczesnej. Podstawowym kontekstem dla prac Strzemińskiego był kubizm, nurt zapoczątkowany w pierwszej dekadzie dwudziestego wieku przez Pabla Picassa i Georges'a Braque’a w Paryżu.

Lata 20. XX wieku to czas awangard, czyli różnego rodzaju innowacyjnych rozwiązań w sztuce, które podejmowały polemikę z utartymi schematami obrazowania i tradycyjnymi rozwiązaniami figuratywnymi. Artyści reprezentujący taką postawę twórczą należeli co prawda do mniejszości, ale ze względu na swoje zaangażowanie, które przekładało się nie tylko na intensywność poszukiwań artystycznych, ale i na liczne inicjatywy wystawiennicze i publikacyjne, odcisnęli silne piętno na sztuce XX wieku.