Drobne liście mienią się subtelnymi odcieniami zieleni. Tworzą kępę przy kępie.  Każda z nich jest puszysta jak hojna porcja waty cukrowej. Listowie porasta konary potężnych drzew, które bujnie się rozgałęziają. Rozłożyste korony rozpychają się, zasnuwają pionowy (pionowy) obraz prawie do połowy. Prezentują się wręcz nierealnie. Jako dolną granicę gęstwiny dałoby się wyznaczyć rozfalowaną linię.