Sztuka pierwszych dekad XX wieku wielokrotnie była próbą przeniesienia trudnych do nazwania uczuć na obraz. Często zadaniem widza nie było rozpoznanie ikonografii, wyłapywanie intelektualnych smaczków, ale właśnie wejście w nastrój dzieła i  utożsamienie z emocjami autora. Jednym z ciekawszych, a mniej znanych nurtów sztuki nowoczesnej, w której właśnie główną rolę odgrywał nastrój, była sztuka metafizyczna. Kierunek ten, to oryginalne zjawisko w dwudziestowiecznym malarstwie, którego głównymi reprezentantami byli Giorgio i Savinio de Chirico oraz Ferraro Carra.