Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
Cesarz Napoleon III pomału przechodził obok ustawionych pod ścianą obrazów przyglądając się im w skupieniu. Były tu portrety, martwe natury, sceny rodzajowe. Wszystkie zostały odrzucone przez jury paryskiej wystawy tzw. Salonu. Były rzekomo za mało ambitne, przedstawiały niekonwencjonalną tematykę lub zbyt nowatorskie, nie idące – jak twierdzono – zgodnie z powszechnie uważanym nurtem epoki. Odległe więc były od propagowanego przez państwo akademizmu.
Akt kobiecy był tematem chętnie podejmowanym przez dziewiętnastowiecznych malarzy francuskich. To, co wspólne dla tworzonych w tym czasie przedstawień nagich kobiet i mężczyzn, to konwencjonalność ujęcia. Malowane ludzkie ciało mogło tchnąć erotyzmem, być pociągające, niekiedy po prostu ocierać się o pornografię, musiało być jednak ukazywane w kontekście uprawomocniającym jego funkcjonowanie jako tematu malarskiego i zabezpieczającym przed ewentualnymi oskarżeniami o zbytnią dosadność czy obsceniczność.
Z jednej strony rejestrator życia współczesnego, paryskiego blichtru, miejskich uciech, z drugiej strony malarz gorszyciel. Twórczość Édouarda Manet ( ur. 23 stycznia 1832 r. - zm. 30 kwietnia 1883 r) niejedno ma imię. Malarz ubiera swoje obrazy “wycinków rzeczywistości” w niezwykły kostium interpretacji nowożytnego malarstwa. Łącząc trudną, niekiedy nieprzyzwoitą tematykę obrazów
z wysmakowaną (typową dla wielkich mistrzów renesansu i baroku) kompozycją
