Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
Czerwiec 1812 roku. Przez rzekę Niemien, niedaleko Kowna (dzisiejsza Litwa) w stronę Rosji przeprawia się ogromna armia pod wodzą Cesarza Francuzów – Napoleona Bonaparte. W tamtym czasie zebranie 600 tysięcy żołnierzy było czymś niezwykłym. I takim pozostało w pamięci i wyobraźni 14-letniego chłopca. Tym dzieckiem był przyszły wieszcz Adam Mickiewicz.
W latach 70. i na początku 80. Paryż był mekką artystów, tłumnie napływających tam ze wszystkich krajów europejskich oraz Stanów Zjednoczonych, a także centrum życia artystycznego, w którym rodziły się nowoczesne nurty i tendencje malarskie śmiało występujące przeciwko oficjalnej sztuce akademickiej. W 1874 roku miała miejsce pierwsza wystawa impresjonistów, będąca wielkim wstrząsem dla ówczesnych miłośników sztuk plastycznych.
Dziewiętnastowieczny realizm to kierunek w sztuce, ukształtowany w połowie stulecia, trwający i dominujący, głównie w malarstwie, rzeźbie oraz literaturze, do lat 90. Artyści hołdujący założeniom realizmu przeciwstawiali się akademizmowi oraz romantyzmowi, podkreślając, iż oba nurty, bazując na różnych założeniach i dążąc do różnych celów, niejako zgodnie fałszowały obraz rzeczywistości, zarówno tej historycznej, jak i współczesnej. Realiści nie chcieli upiększać otaczającego ich świata, starali się oddawać go możliwie obiektywnie, takim, jakim jest.
