Pod koniec XIX w. zwrócono uwagę na niepełność sposobu postrzegania świata właściwego rozwijającym się naukom przyrodniczym i pozytywizmowi. Mianowicie punktu widzenia bazującego na rozumie, wiedzy, namacalnych konkretach. Taki odbiór często wykluczał uniwersalizm, rozumiany jako niezależność od czasu, miejsca i warunków, a także uczucia, wyobraźnię i niedopowiedzenia. Apogeum buntu przeciw pozytywizmowi przypadło na ostatnie dziesięć lat XIX w. Impresjonizm, choć święcił triumfy wśród publiczności, dla młodych artystów przestał być wystarczający i interesujący.

Leon Wyczółkowski zaczynał tworzyć na przełomie XIX i XX w., w czasach niezwykle interesujących pod względem artystycznym. Sztuka ulegała wówczas licznym przeobrażeniom, a do głosu dochodziły nowe nurty, np. symbolizm. Jego przedstawiciele rezygnowali z realistycznego przedstawiania wydarzeń historycznych czy obiektywnego ukazywania współczesnej rzeczywistości, na rzecz postawy znacznie bardziej subiektywnej. Symboliści skupiali się na ukazywaniu przeżyć wewnętrznych, idei czy zjawisk niematerialnych. Aby wyrazić te treści sięgali po rozmaite, niekiedy bardzo niejasne symbole.