Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
Około 1900 r. w sztuce europejskiej nastąpił kluczowy dla jej dalszego rozwoju przełom. O ile w II połowie XIX wieku hegemonia konserwatywnej sztuki akademickiej doznała zdecydowanego ciosu ze strony nowego nurtu zwanego impresjonizmem, o tyle przełom stulecia przyniósł dalszy postęp postaw krytycznych skierowanych przeciwko temu, co jeszcze do niedawna uchodziło za artystyczne nowatorstwo.
Jan Heurich młodszy, Jan Fryderyk Heurich, urodził się w 1873 w Warszawie, zmarł tamże w roku 1925. Wybitny polski architekt końca XIX i pocz. XX w., przedstawiciel późnego historyzmu i wczesnego modernizmu. Syn architekta Jana Kacpra Heuricha, w latach 1920-1921 pełnił funkcje ministra kultury i sztuki. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Petersburgu, a następnie działał głównie w Warszawie. Był współorganizatorem Wydziału Architektury na Politechnice Warszawskiej i Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Przełom wieków XIX i XX charakteryzował rozkwit sztuki. Koniec zachwytów erą przemysłową i powrót do indywidualizmu i wyższych wartości otworzył artystom nowe horyzonty. Wielu z nich porzucało duszną sztukę oficjalną na rzecz otwartych plenerów i wolności wizji. Odwzorowywanie rzeczywistości przejęła właśnie wynaleziona fotografia, a malarz mógł poświęcić się innym zagadnieniom, jak oddanie psychologicznych treści przekazu, analiza światła, ekspresja koloru i poszukiwanie nowych dróg wyrazu. Jednak ograniczenia nadal dotyczyły aktywności kobiet.
