Przez długi czas w dziewiętnastowiecznej sztuce polskiej dominowały romantyzm, historyzm i realizm. Ich przedstawicielami były silne osobowości artystyczne, m.in. Piotr Michałowski, Jan Matejko, Juliusz Kossak. Ze względu na znajdowanie się kraju pod zaborami, wielu malarzy dzięki tematyce swoich dzieł pragnęło patriotycznie pomagać w zachowaniu polskiej tożsamości. Dzieła te obejmowały szczególne dla kraju momenty historyczne, rodzime krajobrazy czy obyczaje. Dopiero w ostatnim dziesięcioleciu XIX w.

Stanisław Wyspiański zaliczany jest dziś do najwybitniejszych przedstawicieli Młodej Polski. Nurt ten rozwijał się w polskiej literaturze i sztuce na przełomie XIX i XX w., a jego najważniejszym ośrodkiem był Kraków. Do wyjątkowej roli, jaką odegrało to miasto przyczyniła się w dużej mierze specyficzna sytuacja polityczna Polski podzielonej od 1795 r. między zaborców: Rosję, Prusy i Austrię. Rozwój polskiej kultury był w tych warunkach utrudniony, zwłaszcza władze rosyjskie i pruskie zwalczały wszelkie przejawy narodowej tożsamości, prowadząc intensywną akcję rusyfikacji i germanizacji.