Stanisław Wyspiański to jeden z czołowych przedstawicieli Młodej Polski. Terminem tym określa się zjawiska artystyczne zachodzące w Polsce przełomu XIX i XX w. Obejmuje on zarówno literaturę, jak i malarstwo czy muzykę. Twórców tej epoki łączyło m.in. pragnienie wprowadzenia rodzimej sztuki w obieg nowoczesnych, europejskich nurtów artystycznych. W malarstwie istotnym kierunkiem stał się symbolizm, który przejawiał się odejściem od realistycznej wizji świata na rzecz ukazywania zjawisk niematerialnych czy emocji.

Od lat 40. XIX wieku, gdy Jan Nepomucen Głowacki założył prowizoryczną pracownię w karczmie u wylotu Doliny Kościeliskiej, by jako pierwszy polski artysta malować góry „z natury”, Tatry stały się źródłem niegasnącej inspiracji dla krajowych pejzażystów. Malowniczość i wzniosłość widoków jedynych na ziemiach polskich gór w typie alpejskim, przyciągała tam kolejne pokolenia twórców. Lecz największą popularność wizerunki Tatr osiągnęły w modernizmie, aż do „przesytu i przerostu”, jak pisał Jacek Woźniakowski największy znawca tematyki tatrzańskiej w sztuce.