Pierwsza połowa XX wieku była w Europie czasem gwałtownych wstrząsów i zmian. Doświadczeniem, które w znacznej mierze ukształtowało pokolenie Maxa Ernsta była I wojna światowa. Konflikt trwający od 1914 do 1918 r. zaangażował ogromną liczbę krajów i pochłonął niespotykanie wiele ofiar. Nie bez powodu w kolejnych latach nazywany był „wielką wojną”. Wojna była szokiem dla społeczeństwa, wydawała się niemal końcem cywilizacji. Wśród żołnierzy walczących na froncie znajdowali się także młodzi artyści, którzy osobiście musieli mierzyć się z okrucieństwem prowadzonych walk.

Ernst Ludwig Kirchner (1880–1938), jeden z najwybitniejszych przedstawicieli niemieckiego ekspresjonizmu, w zasadzie nigdy nie odebrał formalnego wykształcenia w zakresie malarstwa. Ukończył architekturę w Królewskiej Wyższej Szkole Technicznej (Königliche Technische Hochschule) w Dreźnie. W trakcie studiów nawiązał kontakt z Fritzem Beylem, Erichem Heckelem i Karlem Schmidtem-Rottluffem. W 1905 roku ta czwórka studentów i absolwentów drezdeńskiej szkoły założyła kluczowe dla niemieckiego ekspresjonizmu ugrupowanie Die Brücke (Most).