Szereg rewolucyjnych zmian, które miały miejsce w europejskiej sztuce przełomu XIX i XX w. sprawił, że zakwestionowano samo jej pojęcie i poddano w wątpliwość mit artysty jako boskiego twórcy, który pod natchnieniem tworzy wspaniałe i wyjątkowe dzieła. Rozwój nowych ruchów estetycznych, kładących nacisk na kwestie formalne i eksperymentujących z materiałami i technikami artystycznymi, poszerzył także zestaw środków wizualnych, jakimi dysponowali artyści.

Wyobraźmy sobie dowolny obraz, który nagle popękał na wiele kawałków. Część z nich zaginęła część uszkodziła się na tyle, że pomimo dopasowania uzyskujemy zupełnie nową formę. Dodatkowo składając obraz dążymy do geometryzacji kształtów. Czasem zwielokrotniamy jakiś fragment przedstawienia tak, aby ukazać całą jego formę na jednej płaszczyźnie. Powstają przesunięcia i deformacje tworzące nową jakość.

Tak miej więcej w niezwykle uproszczony sposób można by opisać tworzenie obrazu przez kubistów.