Kolebką cywilizacji starożytnego Egiptu była Dolina Nilu, tworząca na obszarze od pierwszej katarakty na południu po żyzną deltę na północy naturalną zamkniętą całość. Żyjący w niewielkich grupach mieszkańcy zajmowali się początkowo łowiectwem i zbieractwem, lecz z czasem ich gospodarka zmieniła się na rolniczą, źródłem utrzymania stała się hodowla zwierząt i uprawa zbóż. Mieszkańcy doliny wznosili domy z mułu i trzciny, produkowali gliniane naczynia zdobione geometrycznymi formami, później zaś także motywami figuralnymi.

            Rozwój sztuki w dużej mierze wynika z sytuacji politycznej. Przez tysiąclecia elementem niezbędnym, obowiązującym artystów wszystkich obszarów był kanon, który należy rozumieć jako zespół wzorów, metod i reguł obowiązujących w określonym czasie odnośnie do przedstawiania postaci, form architektonicznych oraz wszelkich form artystycznych stosowanych na określonym obszarze. Regulujący zasady obowiązujące w malarstwie, rzeźbie i płaskorzeźbie kanon, był wyrazem poglądów estetycznych poszczególnych epok rozwoju kultury, zwykle też miał określone znaczenie religijne i polityczne.