Po Wielkiej Rewolucji Francuskiej w 1789 roku mającej wpływ na całą Europę, rozwój przemysłu i rosnące w siłę mieszczaństwo były tym, co bardzo mocno wpłynęło na sztukę. W Paryżu, stolicy państwa jeszcze niedawno rządzonego absolutystycznie, mieszczaństwo zaczynało pełnić rolę mecenasa artystów. Akademia kontrolowana przez rządowe elity wciąż miała silne zdanie, liczyły się Salony, do których dopuszczano artystów spoza Akademii, ale tylko z dziełami spełniającymi wymogi „dobrego smaku”.

Wolność wiodąca lud na barykady jest malarskim ujęciem wydarzeń rewolucji lipcowej w 1830 r. Przyczyną jej wybuchu było dążenie króla Francji Karola X do sprawowania władzy absolutnej. Czara goryczy przelała się, gdy władca rozwiązał jedną z izb parlamentu, czyli Izbę Deputowanych, zmienił prawo wyborcze, wprowadził cenzurę. Od 27 do 29 lipca na ulicach Paryża trwały zamieszki. Buntownikom przewodził La Fayette, bohater rewolucji francuskiej  1789 r. Na skutek walk Karol X ustąpił z tronu. Jego miejsce zajął Ludwik Filip I.