Kiedy w Europie pojawił się klasycyzm, styl nawiązujący do antyku, we Francji nastroje przedrewolucyjne przekładały się także na sztukę. Ten kraj, w którym władca, Ludwik XIV, miał kiedyś powiedzieć „państwo, to ja”, traktował sztukę jako element propagandy, część aparatu państwowego, a artyści najchętniej pracowali u bogatego mieszczaństwa paryskiego lub, rzecz oczywista, na dworze królewskim. Francja była krajem, dla którego formy klasycystyczne nie były tak odległe, jak w innych częściach Europy, gdzie królował barok, a po nim lekkie rokoko.

François Boucher idealnie trafiał w gusta francuskiej arystokracji za rządów Ludwika XV. Stawiała ona na dekoracyjne dzieła, pasujące do luksusowej, roztańczonej, romansowej atmosfery jej salonów. Tematów dostarczała na przykład klasyczna mitologia. Boucher na jednym z płócien zdecydował się ukazać Dianę wraz z jedną z nimf z jej orszaku. Diana jest rzymskim odpowiednikiem greckiej Artemidy, boginią łowów, natury, płodności i Księżyca.