Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
Obraz Paula Gauguina, jednego z artystów, którzy wywarli szczególnie silny wpływ na sztukę przełomu XIX i XX wieku, i który rozsadzał ramy nie tylko klasycznych nurtów, jak choćby akademizmu, ale i tych postrzeganych jako nowatorskie, czyli np. impresjonizmu, tytułowany bywa różnie. Jedni piszą o Wizji po kazaniu, inni o Walce Jakuba z Aniołem, większość zaś, słusznie, o Wizji po kazaniu – walce Jakuba z Aniołem.
Był wrzesień 1889 roku. Obłąkany malarz Vincent Van Gogh spędza kolejny dzień w miejscu swego odosobnienia – lecznicy i szpitalu dla psychicznie chorych w Saint-Rémy-de-Provence. Udał się tam dobrowolnie godząc się ostatecznie ze swym losem. W liście do brata Theo van Gogha pisze „Jestem gotów przyjąć rolę obłąkanego, chociaż zupełnie nie mam siły na taką rolę”. Myśli, które do niedawna zdawały się być na jego usługach, dążące do wzniosłych i kreatywnych celów i pragnień zdały mu się obce, jakby coraz bardziej niezależne od niego. Czuł się coraz gorzej.
„Rób linie młody człowieku, dużo linii, z pamięci lub według natury, to w ten właśnie sposób staniesz się dobrym artystą!” (cyt. za M. Porębski, „Dzieje sztuki w zarysie”) – powiedział Jean-Auguste-Dominique Ingres do dwudziestoletniego wówczas Edgara Degas. Młody adept malarstwa, który Ingresa darzył wielkim uznaniem, przyjął tę wskazówkę z entuzjazmem i pozostał jej wierny do końca swej artystycznej kariery.
