Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
Cesarz Napoleon III pomału przechodził obok ustawionych pod ścianą obrazów przyglądając się im w skupieniu. Były tu portrety, martwe natury, sceny rodzajowe. Wszystkie zostały odrzucone przez jury paryskiej wystawy tzw. Salonu. Były rzekomo za mało ambitne, przedstawiały niekonwencjonalną tematykę lub zbyt nowatorskie, nie idące – jak twierdzono – zgodnie z powszechnie uważanym nurtem epoki. Odległe więc były od propagowanego przez państwo akademizmu.
Secesja to kierunek w sztuce ostatniego dziesięciolecia XIX oraz pierwszej dekady XX wieku, którego założeniem było odejście od dominujących w tamtym czasie tendencji akademickich. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego słowa, secesja to „wystąpienie ze związku, ugrupowania, odłączenie się, zerwanie z czymś”. Można śmiało powiedzieć, że artyści zaliczani do tego nurtu dość zasadniczo odbiegali w swojej twórczości od najbardziej rozpowszechnionych konwencji artystycznych. Hołdowali asymetrii, cenili wertykalizm, płaszczyznowość, linearyzm.
Przełom XIX i XX wieku, określany mianem Pięknej Epoki (La Belle Epoque) zaznaczył się w dziejach sztuki jako okres poszukiwania nowych rozwiązań w zakresie formy i środków plastycznego wyrazu. W malarstwie, obok dominującego przez całe stulecie akademizmu, rozwijających się w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych impresjonizmu czy neoimpresjonizmu, rodziły się nowe kierunki: postimpresjonizm, symbolizm, fowizm i ekspresjonizm. Istotnym nurtem artystycznym, który choć krótkotrwały, silnie oddziaływał na architekturę, plastykę, rzemiosło oraz sztukę użytkową była również secesja.
