Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
W malarstwie XIX wieku ścierały się i przenikały dwa wiodące prądy: zachowywanie wierności artystycznej tradycji i wprowadzanie innowacji. Pierwszy polegał m.in. na poszanowaniu hierarchii malarskich tematów, w której do najważniejszych należały tematy mitologiczne, religijne, historyczne; upiększaniu i uwznioślaniu przedstawień; określonemu komponowaniu obrazów i gładkiemu wykańczaniu ich w pracowni.
William-Adolphe Bouguereau (30 XI 1825 – 19 VIII 1905) był francuskim malarzem, jednym z najbardziej znanych przedstawicieli akademizmu, kierunku w sztuce bazującego na ideałach sztuki klasycznej i renesansowej, rozwijającego się w kręgu oficjalnych instytucji takich jak Akademie Sztuk Pięknych czy salony wystawowe. Akademicy, wychodząc od teorii i praktyki warsztatowej ukształtowanej i utrwalonej na przestrzeni kilku stuleci, preferowali poważne treści, koncentrując się na tematach historycznych, mitologicznych oraz religijnych.
Przygoda Paula Gaugina (1848–1903) z ceramiką nie trwała długo, zaledwie osiem lat. Materiał ten odkrył dzięki Ernestowi Chapletowi, rzeźbiarzowi i wybitnemu ceramikowi. Chaplet pełnił funkcję dyrektora paryskiej manufaktury porcelany Charles’a Havilanda, prowadził też własną wytwórnię ceramiki oraz atelier ceramiczne w Bourg-la-Reine i Choisse-le-Roi. W zakresie technologii interesowały go głównie metody produkcji szkliwa barwnego, zwłaszcza głęboko karminowego szkliwa „sang-de-boeuf” (bycza krew).
