Auguste Renoir (1841-1919) był jednym z twórców i najwybitniejszych przedstawicieli impresjonizmu. Jednakże w przeciwieństwie do innych artystów tego nurtu, nie odcinał się od tradycji i chętnie korzystał z osiągnięć wcześniejszych mistrzów. Studiował zbiory malarstwa w Luwrze, zwłaszcza dzieła malarzy weneckich oraz francuskich artystów rokokowych. Inspirowały go obrazy Jeana-Honoré'a Fragonarda, Françoisa Bouchera czy Antoine'a Watteau, z których twórczością miał styczność na początku swej artystycznej drogi, gdy kopiował ich prace, dekorując porcelanę i wachlarze.

W drugiej połowie XIX wieku społeczne zmiany i rewolucja przemysłowa w Europie spowodowały, że dość szybko zaczęły rozprzestrzeniać się nowe nurty artystyczne. Kolejni  malarze, rzeźbiarze, literaci komentowali swoją twórczością rzeczywistość. Barbizończycy utorowali drogę impresjonistom, realiści buntowali się przeciw zasadom akademickim, malarstwo historyczne i zaangażowane politycznie i społecznie stało na drugim biegunie w stosunku do jasnej twórczości impresjonistów. Nie brakowało także naukowych eksperymentów, jak próby zastosowania zasad optyki i chromatyki w malarstwie.