Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
Połowa XIX wieku to czas początku przemian artystycznych. Już wkrótce Akademia jako instytucja opiniotwórcza miała zostać wystawiona na próbę innego spojrzenia na sztukę, wykraczania artystów poza narzucone ramy. We Francji powstał nowy ruch – impresjoniści. Ich twórczość, wyszydzana przez publiczność, wywołująca skandale i krytykowana przez ówczesnych znawców malarstwa miała na zawsze zmienić postrzeganie artysty, ale przede wszystkim dała twórcom wolność wypowiedzi.
W połowie XIX wieku największy wpływ na życie artystyczne miała Akademia Sztuk Pięknych. Była to instytucja wymagająca od artystów podporządkowania się regułom estetyki antycznej i naśladowania dzieł artystów uznanych za doskonałe. Można stwierdzić, bardzo ogólnie, że akademizm nie zezwalał na żadną swobodę twórczą zarówno w wyborze tematyki, jak w formie. Malarze, czy rzeźbiarze, którzy nie zgadzali się na warunki stawiane przez Akademię byli wykluczani. We Francji Akademia kontrolowała Salony, czyli prestiżowe wystawy dzieł sztuki.
Oficjalna sztuka połowy XIX wieku była podporządkowana Akademii, czyli instytucji ustalającej zasady malarstwa od tematu poprzez zastosowane środki artystyczne, barwy i kompozycję dzieła aż do promocji artysty na rynku sztuki. Tematyka obrazów musiała odpowiadać gustom publiczności i krytykom będącym pod wpływem Akademii. Studenci Akademii Sztuk Pięknych całymi godzinami tworzyli rysunki antycznych rzeźb starając się przekazać na papierze pełnoplastyczność. Światłocień wydobywający wypukłości był niezwykle ważnym efektem, dopuszczającym studenta do dalszej pracy.
