Portret papieża Pawła III z nepotami”, uznawany dziś za jeden z najznakomitszych portretów zbiorowych w historii malarstwa, był jednym z kilku obrazów namalowanych przez Tycjana dla włoskiego rodu Farnese. W 1542 roku wenecki artysta portretował Ranuccia Farnese, jednego z wnuków Pawła III, a rok później – samego papieża. W 1545 roku pięćdziesięciokilkuletni Tycjan przybył do Rzymu, by tym razem sportretować Ojca Świętego wraz z dwoma jego wnukami, Ottaviem i Alessandrem.

Giorgione (ok. 1479 – ok. 1510) wzbudza zainteresowanie historyków i miłośników sztuki od stuleci, na jego temat, jak też na temat jego sztuki, powstały setki opracowań. Nie zmienia to faktu, iż nieodmiennie jest jednym z najbardziej enigmatycznych, tajemniczych twórców związanych ze środowiskiem weneckim. Skąpa liczba dokumentów oraz wiarygodnych relacji dotyczących jego życia nie pozwalają na stworzenie gruntownej biografii artysty.